بیست و شش/2

با م.م که حرف میزنم متوجه میشم که چقدر نقطه ی مقابل من و الف ه.

کاملا برعکس.

البته شاید الف اونقدر تو ذوق من زده باشه یا به هر دلیلی اجازه ی بروز احساس رو نداده باشه که من اینجوری شدم.

شاید هم اشتباه میکنم. شاید هم اصلا استقلال نداشته باشم.

شاید چون تقریبا هیچوقت تنهایی رو( منظورم نبودن توی رابطه ست)تجربه نکردم فکر میکنم میتونم از پسش بر بیام و توهم میزنم.

البته این توهم کاملا طبیعیه، از سال 91تا امروز من مدام در رابطه بودم.

طولانی ترین زمانی که تنها طی شده یک ماه بوده.

پس قاعدتا حق اظهار نظر ندارم.

مسخره ست واقعا.

من کی وقت کردم انقدر گه بزنم تو زندگیم؟