ده

زندگی برای آدم هایی مثل ما تصمیم های احمقانه ای میگیرد.

درست لحظه ای که دارم دست و پا میزنم انگار چیزی پشت یقه ام را میگیرد و پرتم میکند توی منجلابی که خودم در طی

سالها ساخته ام.

چیزی که ریه هایم را پر میکند و هر بار که نفس میکشم قلبم را خراش میدهد.

چیزی که هر روز که صبح میشود مثل شلاق روی سرم فرود می آید که بازهم زندگی تصمیم های جدی احمقانه ای برایت دارد.

چیزی که مدام ، روزی صدبار به یادم می اندازد که دور تو به اندازه ای خالی ست که کیف پولت.

یادم می اندازد که هیچ یک از کسانی که بودند ، نیستند.

مغزم مثل دست های پدربزرگ (که یک روز ظهر رفت و برنگشت) پینه دارد.

روحم مثل ترک های سقف شیار خورده ست.

و شعرهام روز به روز بیشتر پوسیده میشوند.مثل عکس های توی آلبوم ها.