نه

هیچوقت فکر نمیکردم که چنین احساسی هم در من وجود داشته باشد.

نه اینکه هنوز دوستش داشته باشم اما لابد این خواندن ها ، این به یاد آوردن ها ، و اینکه کسی را که شبیهش است حالم را

بذ میکند معنی خاصی میدهد.

شاید هم از فرط دلتنگی برای کسی که هروقت دلم خواست باشد به یاد کسی که می افتم که هیچوقت نبود.

اما به هرحال حافظه ی انسان ظرفیت عجیبی دارد.

ای کاش کمی عاقلتر بودم و میدانم که ممکن است چند سال بعد همین راهم در مورد الانم بگویم.

اما زندگی به عنوان یک زن خیلی خیلی سخت است.و انگار تو تنها موجود عالمی که میتوان به او تکیه کرد.